‫ها؟
‫قرار بود افسانهٔ افول...
‫اینقدر شاد باشه؟
‫حالا هرچی.
‫معلومه که نه.
‫این پرندهٔ عجیب...
‫پسر چقدر غذا خوردم.
‫تا فردا نباید غذا بخورم.
‫راه نداره.
‫مهم نیست کجا می‌رم...
‫راه نداره.
‫مهم نیست دارم چیکار می‌کنم...
‫راه نداره.
‫این پرنده فقط داره سر راهم سبز می‌شه.
‫راه نداره.
‫راه نداره. راه نداره.
‫این جوجه بی‌ریخت اعصابمو خط خطی می‌کنه.
می‌کشم خط جدیدی بر روی این زوال
آگاه نیست کسی از عاقبت آن
‫OtaZy
‫M00nLighe
‫OtaZy
‫M00nLighe
ماجرایی که سرنوشتش در تاریکی غوطه‌ور شده است
همه بی‌کس و بی‌یار شده‌اند
وایمیسه جلوی سرنوشت با یه مداد
رو کاغذ اضافه می‌کنه، عوض می‌شه داستان
بالا و پایین
روشن و تاریک
هرسری دوباره و دوباره بکشش
کسی نمی‌تونه بگیره از من این سخن نو رو
کسی نمی‌تونه بگیره آیندهٔ ما رو
هیچی به درد نخور نیست به خودی خود
پیش به سوی این دنیای نو
دلت رو به دریا بزن و آزاد باش
اراده کنی می‌تونی دوباره شروع کنی
‫قسمـــــت ۸: اعتـــــــــــــــــراف
‫ولی بازم تقریباً مطمئنم که ‫یه جایی دیدمش.
‫ناتسوکو-سان!
‫چیزی فهمیدی؟
‫اون پرنده شاید مثل تو باشه، ناتسوکو-سان.
‫ها؟
‫اکثر ساکنین شهر افرادی هستن که ‫از نه پادشاهی اومدن اینجا.
‫ولی اون پرنده مال هیچ کدوم از اون پادشاهی‌ها نیست.
‫بخاطر همینم ممکنه که مثل تو، ‫از پادشاهی واقعیت اومده باشه.
‫درضمن، دوجا هست که این پرنده بیشتر خودشو نشون می‌ده.
‫یکی اطراف تو، ناتسوکو-سان.
‫یکی دیگه هم...
‫ای‌وای، پرندهٔ کوچولوی جذاب من.
‫گل دوست داری؟
‫ناچّان! گرفتمش!
‫می‌تونی فرار کنی ولی «راه نداره»
‫کی هستی؟
‫از کجا اومدی؟
‫هدفت چیه؟
‫پرسیدن از من راه نداره.
‫آها باشه.
‫جاستیس.
‫حل. هر موقع بگی آماده‌ام.
‫دستنی، برو به بچه‌ها بگو امروز ‫کباب یه پرنده درسته داریم.
‫وای، خیلی هیجان دارم!
‫سنسه، داری چیکار می‌کنی؟
‫منم می‌خوام آشپزی کنم.
‫منم می‌خوام.
‫اینجا بودن خطرناکه، برید اون‌ور.
‫ولی ما هم می‌خوایم بازی کنیم!
‫انگار جاستیس-سنسه خیلی محبوبه.
‫خـ خفه!
‫دشویی دارم.
‫ها؟
‫ها؟ یه لحظه وایسا! صبر کن! صبر کن!
‫ای‌وای.
‫نمی‌تونم نگهش دارم.
‫جاس‌چان! از این‌ور! زود باش!
‫جاس‌چان؟
‫دستنی واقعی یه دوشیزه زیبا بود.
‫این کوه ماهیچه دستینی نیستش.
‫ها؟ ولی دستینی الان خیلی باحال‌تره.
‫هوی! پسش بده.
‫این دستنیه.
‫عه، صبر کن ببینم...
‫تسورویاما کامتارو
‫ها؟!
‫این امضای کارگردان تسورویاما نیستش؟
‫تو کارگردان تسورویاما کامتارو هستی؟!
‫اگه باشم چی؟
‫عه واقعاً؟!
‫کارگردان؟ کارگردان چی هستش؟
‫ایشون کارگردانیه که افسانهٔ افول رو خلق کرد! ‫یه استاد توی دنیای انیمه!
‫مـ من طرفدار دوآتیشه شمام! ‫لطفاً باهام دست بدین!
‫مـ من همهٔ کار‌های شما رو دیدم ‫و همهٔ بلوری‌هاشو دارم.
‫آهان، می‌شه اینجا امضا کنید ‫«برای هیروسه ناتسوکو-سان»؟
‫«سان» به تو نیومده.
‫خیلی ممنون. از الان این یادگاری خانوادگی من می‌شه.
‫من خیلی دنباله‌روی شما بودم، برای همینم ‫آخرش از استودیوی کُن‌کُن که شما اونجا کار می‌کردین سر در آوردم.
‫هنوزم باورم نمی‌شه که شما رو این‌طوری ملاقات کردم.
‫چی؟
‫مردی، مگه نه؟
‫اعلامیه ترحیمت رو دیدم.
‫ها؟ نکنه منم مردم؟
‫پس واقعاً تناسخ پیدا کردم.
‫ولی کارگردان چطوری پرنده شدی؟
‫مردم و بال گرفتم.
‫عه؟ این‌طوری کار می‌کنه؟
‫موقعی که مردی تو چی گرفتی؟
‫هه؟ بـ ببینم... شاید این؟
‫نه. این توی دنیای واقعیت هم هستش.
‫هیچی نگرفتی تو.
‫پس پادشاهی واقعیت واقعاً وجود داره.
‫این قلمی بود که من ازش استفاده می‌کردم.
‫امکان نداره!
‫صـ صبر کن! داری چـ چیکار می‌کنی؟
‫می‌خوای از قدرت اون قلم استفاده کنی ‫تا افسانهٔ افول رو اصلاح کنی؟!
‫ها؟
‫حتی اگه بخوای تمام فیلم منو اصلاح... نه درستش کنی... راه نداره.
‫من؟ کل افسانهٔ افول رو درست کنم؟
‫عـ عمراً بخوام همچین کاری بکنم.
‫افسانهٔ افول برای من مقدسه.
‫اولین بار با کلی وسواس توی تئاتر دیدمش.
‫اونجا جایی بود که شروع کردم.
‫پس چرا زوال رو شکست می‌دی؟
‫ها؟ خب اونا دارن به ما حمله می‌کنن...
‫می‌شه این زمان‌گیری رو از موقعی که با من حرف زدین تمومش کنید؟
‫از موقعی که سر و کلهٔ تو پیداش شد، ‫زمان پخش داره بیشتر و بیشتر می‌شه.
‫اصلاً نمی‌دونی چندتا صحنه رو با اشک‌های روی گونه‌ام کات کردم.
‫ها؟ مثل چی؟ لطفاً درمورد اون سکانس‌های کات شده بیشتر بگین.
‫راه نداره.
‫همین الان برگرد واقعیت.
‫ها؟ می‌تونم؟ چطوری؟
‫چه بدونم؟ برو خودت پیدا کن.
‫عــــــه.
‫مهم نیست که چقدر مقاومت کنی، آخر این فیلم ‫روی سنگ حک شده.
‫زوال لوک به زودی فرا می‌رسه.
‫هرچقدر هم جلوشو بگیری، راه نداره.
‫هـ هوی!
‫صبر کن!
‫ناتسوکو-سان، منظورش از زوال لوک چی بود؟
‫به سلامتی!
‫می‌خواستی درمورد چی صحبت کنی؟
‫خب راستش...
‫درمورد من نیست. درمورد دوست دوستمه.
‫عه؟ دوست دوستت؟
‫آره.
‫از موقعی که بدنیا اومدیم به هم بودیم.
‫دوست دیگه‌ای هم داری، لوک؟
‫بی‌خیال.
‫نه بابا، داشتم شوخی می‌کردم. بگو بگو.
‫این دوستِ دوستت به مشکل برخورده؟
‫هرچی هست بگو.
‫خب، این دوست دوستم...
‫خب؟
‫ظاهراً یکی رو دوست داره.
‫ها؟
‫خب، قبل این همچین احساسی نداشت،
‫برای اینم نمی‌دونه باید چیکار کنه.
‫دیگه نمی‌تونه تمرکز کنه.
‫چقدر پیش رفتی؟
‫منظورت چیه؟
‫شما با هم قرار می‌ذارید؟
‫ا‌ـ‌احمق! من نه که!
‫خداروشکر.
‫تصمیم دارم ازدواج کنم.
‫فکر می‌کنم این چیز‌ها باید درست انجام بشه.
‫یعنی دوست دوستم اینطوری فکر می‌کنه.
‫نه، نه، نه، نه! عمراً!
‫نه؟
‫البته که نه.
‫اون یکی اون موقع احساس بدی پیدا می‌کنه.
‫حتی احساست رو هم بهش نگفتی؟
‫اگه یهو ازش بخوای باهات ازدواج کنه، خیلی حالش گرفته می‌شه.
‫احساسم؟
‫احساس عشق دیگه!
‫اوه جوانی کجایی!
‫پس احساس...
‫لوک؟ هـ هوی!
‫خب؟ تو چطور؟
‫تو هم مشکل عشقولانه داری؟ بگو بهم.
‫یکم نون عسلی شیرین دلت می‌خواد؟
‫نـ نکن! لـــوک!
‫آخر این فیلم رو سنگ حک شده؟
‫واقعاً می‌خواد این‌طوری تموم بشه؟
‫توی فیلم بخاطر اینکه دونه دونه دوست‌هاشو ‫از دست می‌داد، توی منجلاب افسردگی فرو می‌رفت.
‫ولی یونیو نمرد.
‫و ندیدم دستینی هم بمیره.
‫نمی‌تونم ببینم که آخر و عاقبت لوک این‌طوری بشه.
‫ولی اگه کارگردان این‌طوری می‌گه، پس شاید پایانش...
‫واقعیت... می‌تونم برگردم عقب؟ چطوری؟
‫ناتسوکو!
‫لوک؟
‫چیزی شده؟
‫دوست دارم!
‫من...
‫تو رو دوست دارم.
‫دوست دارم.
‫ها؟
‫برای هیروسه ناتسوکو
‫تسورویاما کامتارو
‫عه؟ چیکار کنم الان؟
‫لوک یه شخصیت انیمه‌ایه ‫و من از موقعی که بچه بودم تماشاش می‌کردم.
‫ولی لوک جلوی من واقعیه.
‫برام غذا درست می‌کنه، می‌جنگه و زنده است.
‫نه، من مردم. نکنه این واقعی نباشه؟
‫اینجا دنیای افسانهٔ افوله.
‫ناتسوکو.
‫دوست دارم.
‫موقعی که تناسخ پیدا کردم، مرده بودم؟
‫دوست دارم.
‫یا نکنه زنده‌ام؟
‫این واقعیه؟
‫اگه این واقعی باشه، لوک یه سری خط خطی توی کاغذ انیمیشنه.
‫یادمه می‌خوندم که کارگردان تسورویاما از ‫مداد ۳بی استفاده می‌کرد. پس شاید اون نقاشی ۳ بی باشه...
‫نه، الان وقت فکر کردن به این چیز‌ها نیستش.
‫دوست دارم!
‫این خطوط دارن می‌گن که با مداد ۲بی یا ۳بی کشیده شدن.
‫دوست دارم.
‫خـ خب، راستش...
‫دوست دارم.
‫دوست دارم!
‫نمی‌دونم این همون زوال لوک باشه که پرنده صحبتشو می‌کرد.
‫ولی می‌تونه این باشه.
‫بس کن.
‫دوست دارم.
‫درسته.
‫باید برم جلسهٔ دوبله.
‫ناتسوکو؟
‫بیب بیب. بیب بیب. الو؟ آره هیروسه هستم.
‫هوی؟ چی شده؟
‫درسته، دیگه نیاز نیست دوباره بگیرید.
‫قسمت خلاصه هم نداریم. دیگه نمی‌خوام بهشون فکر کنم.
‫ناتسوکو...
‫کار اشتباهی کردم؟
‫ولی تنها کاری که کردم گفتن احساسم به ناتسوکو بود.
‫گانگر، چیکار باید بکنم؟
‫کی فکرشو می‌کرد که ازش توصیهٔ عاشقانه بخوای؟
‫جاستیس.
‫مطمئنم گانگر به قدری شوکه شده که الان زنده می‌شه.
‫بـ ببند...
‫با ناتسوکو در چه حالی؟
‫چی؟
‫دم به دقیقه که می‌بینیش اینا رو بهش می‌گی؟
‫خب، واکنشی نشون نمی‌ده. بخاطر ‫این مطمئن نیستم که دارم دلشو به‌دست میارم یا نه.
‫آره، الان ازت متنفر شده.
‫چی؟
‫هوی، چته تو؟
‫باید برم بهش بگم تا ازم متنفر نشه!
‫هوی هوی. یکم دندون رو جیگر بذار.
‫رو کون بشین همین‌جا.
‫ببین. بچه نیستی که. نمی‌تونی احساس خودتو ‫به زور بهش تحمیل کنی.
‫با این کار فقط فراریش می‌دی.
‫پس چیکار کنم؟
‫وقتی با من صحبت می‌کرد می‌گفت دوست دوستم...
‫پس چرا با جاستیس رو راسته؟
‫اولش از بخواه که باهات بیاد سر قرار.
‫قرار؟
‫آره. بهتره یه جایی ببریش که معمولاً نمی‌رین.
‫یه جایی که معمولاً نمی‌رین.
‫یه رستوران خوب شاید.
‫یا یه نقطهٔ رمانتیک تو شب با یه نمای خفن.
‫ببرش جایی که تاحالا نرفته ولی می‌خواست بره.
‫یه جایی که می‌خواد بره...؟
‫راستی چرا از یونیو نخواستی بهت کمک کنه؟
‫امکان نداشت بتونم از یونیو بپرسم.
‫ولی اون بهترین دوستته.
‫از بدو تولد با هم بودیم.
‫اون الان خانوادهٔ من شده.
‫هیچ‌وقت یه خانوادهٔ درست حسابی نداشتم، ‫برای همینم درست مطمئنن نیستم...
‫ولی اینو می‌دونم که اون خانوادهٔ منه.
‫نمی‌تونم درمورد مشکلات عشقی با خانواده‌ام صحبت کنم.
‫اوه، لوک.
‫راستی... یادمه ناتسوکو می‌گفت می‌خواد بره یه جایی...
‫کجا؟
‫ناتسوکو، اینجایی؟
‫می‌خوای بری چشمهٔ آب گرم؟
‫یه کوچولو دوره، ولی اگه بخوای...
‫با هم بریم؟
‫چشمهٔ آب گرم؟
‫واقعاً چشمهٔ آب گرمه.
‫کی فکرشو می‌کرد توی افسانهٔ افول ‫چشمهٔ آب گرم باشه؟
‫نگران نباش. من می‌رم اون‌ یکی که اونجاست.
‫ناتسوکو!
‫صدای یه هیولا رو شنیدم!
‫حالت خوبه؟
‫غافل‌گیر شدم که اینجا چشمهٔ آب‌‌گرم داره.
‫گانگر ساخته.
‫عه؟
‫کاپیتان برای اینکه نمی‌تونست حموم کنه عصبانی شده بود،
‫برای همینم گانگر گفت که اینجا آب گرم هست ‫و بعدش با یه مشت اینجا رو ساخت.
‫البته که ساخته. گانگره دیگه. پادشاه صخره‌ها که ماگامای آتشین توش جریان داره.
‫فکر نمی‌کردم بدونی.
‫معلومه که می‌دونم. من یه خورهٔ دو‌آتیشهٔ نه‌ سربازما!
‫خوره؟
‫خب من واقعاً عاشق نه سربازم.
‫عاشق...
‫پس این چشمه‌های آب گرم رو گانگر ساخته.
‫دمت گرم، گانگر!
‫فرمانده مرفولک؟
‫درسته.
‫صدات دقیقاً مثل اون بود.
‫مگه نه؟ همیشه صداشونو تقلید می‌کردم. ‫ولی دریغ از اینکه کسی بفهمه کیه.
‫وقتی فیلم برای بار اول منتشر شده بود کلی جنس ازش داده بودن بیرون؛
‫کل عیدی‌هامو خرج خریدنشون کردم.
‫آها راستی، فکر می‌کنی پرطرفدارترین عضو نه‌ سرباز کیه؟
‫خب، معلومه که منم.
‫اشتباهه. یونیوـه.
‫طراحی شخصیت قوی‌ای داره.
‫توی نگاه اول جذابه، برای همینه که بچه‌ها دوسش دارن.
‫تو هم ازش خوشت میاد؟
‫نه که ازش بدم بیاد...
‫ولی یه نفر توی نه سرباز هست که از همه بیشتر دوسش دارم...
‫تویی دیگه.
‫فقط من فکرشو می‌کردم که الان موقعشه بهش اشاره کنم؟
‫آها، راستی...
‫پادشاهی واقعیت که ازش اومدی... چه شکلیه؟
‫ها؟
‫من اصلاً نمی‌دونستم که پادشاهی‌های بیشتری از نه پادشاهی هست.
‫دوست دارم یه روز به پادشاهی تو برم، ناتسوکو.
‫اون زخم...
‫یه سری خط خطی با مداد ۳بی نیستش.
‫لوک توی این دنیا واقعیه.
‫چی شده واسه من؟ قلبم داره تند تند می‌زنه.
‫احتمالاً گرمای آب منو گرفته. باید یواش یواش بیام بیرون.
‫ها؟
‫لوک؟
‫زوال.
‫ها؟
‫همچین جایی؟
‫داره می‌ره سمت شهر.
‫چیکار کنیم؟
‫بمون اینجا ناتسوکو.
‫لوک؟
‫هنوز نفهمیده که ما اینجاییم.
‫اگه فقط یکی باشه، خودم از پسش برمیام.
‫لوک!
‫ناتسوکو!
‫چی؟
‫ناتسوکو! خوبی؟
‫اون پرتو... شبیه چیزیه که من کشیدم.
‫چی؟
‫چشمهٔ آب گرم!
‫حرومی! اونجا جای قرار اول ‫من و ناتسوکو بود!
‫قـ قرار؟ این چه حرفیه؟!
‫ای زوال-سان.
‫زوال-سان؟
‫بیا ببینم. پشیمونت می‌کنم که خودتو اینجا نشون دادی.
‫این کلاً از یه رو روی دیگه شده.
‫لـ لوک!
‫لعنتی. این خوب نیست.
‫بکش. باید بکشی، ناتسوکو.
‫لعنتی.
‫ناتسوکو! بخاطر پرتو نمی‌تونم نزدیک‌تر بشم.
‫می‌شه یه چیزی بدی که جلوشو بگیرم؟
‫جلوی پرتو رو بگیره؟
‫خودشه.
‫طرف حساب تو منم!
‫تموم شد؟
‫تقریباً!
‫بیا اینجا.
‫ناتسوکو!
‫ها؟ این چیه دیگه؟
‫مثل اینکه من...
‫تمومه.
‫جنگندهٔ متحرک ایکوداس.
‫این زوال...
‫قبل از اینکه پرتو رو بده بیرون، ‫یه لحظه حمله رو متوقف میکنه.
‫ناتسوکو، این روبات چطوری حرکت می‌کنه؟
‫سه قدم می‌ره و بعدش می‌پره.
‫هنوزم می‌تونه بجنگه!
‫این احساسی که الان دارم...
‫چیه دیگه؟
‫هیروسه ناتسوکو!
‫دوست دارم!
‫OtaZy Present ‫اوتازون تقدیم می‌کند ‫مــتــرجــم: M00nLighe
‫تانک.
مثلاً اگه این آهنگ آخرش نباشه همین‌جا
هیچی عوض نمی‌شه توی این دنیا
مثلاً اگه یه کوچولو، یه کوچولو بتونیم ما
باشیم امیدوار‌تر از دیروز،قشنگ‌تر می‌شه هرجا
غم و غصه و عشق و آرزو و چیزهای من‌درآوردی کنار هم
می‌شن جواهری توی سینه‌ات
ارزش اون جواهر توی قلبته
دنیایی که تو رنگش کردی شده دلیل زندگی من
شهر آروم می‌گیره
اگه یه روز این آهنگ برسه به تو
تنهایی می‌تونه ارزش داشته باشه یه طوری
حتی اگه مبتذل باشه و بقیه بخندن بهش
این‌جا جاییه که با سختی و رنجش ساختیش
نمی‌دونم از پسش بر بیام که مراقبش باشم یا نه
ولی همین‌طور که هستی،
دعا می‌کنم بتونم بپذیرم که می‌تونی اون‌طور که هستی از دنیا بری
مثلاً حتی اگه بعد این آهنگ تموم شه همه چیز
زندگی‌ای که تو کشیدی می‌مونه فقط
مثلاً اگه دنبال عوض شه به کل
دوباره پیداش می‌کنم و ادامه‌اش می‌دم همین‌طوری
‫قسمت نهم: «قهرمان»